Je kunt eindeloos scrollen door Funda Italië, door Facebook groepen bladeren over campings te koop en spreadsheets maken met voor en nadelen. Dat hebben we gedaan. Maar het moment waarop je weet dat je de goede plek gevonden hebt, dat voel je. Dat ruik je. Dat hoor je in de stilte tussen de krekels.
Dit is hoe onze zoektocht eruitzag.
De laars is groot, heel groot
Italië lijkt op het eerste gezicht overzichtelijk als je er op een kaart naar kijkt. Een laars, een paar eilanden, klaar. Maar wie het land kent, weet dat elke regio een eigen wereld is. Een eigen karakter, een eigen ritme, een eigen geur. En wij wilden ze allemaal proeven voordat we een keuze maakten.
Geert is al jaren verliefd op Napels. Die stad laat hem niet los. De chaos, de energie, de pizza die nergens anders zo smaakt, de mensen die met hun handen praten en hun hart op straat dragen. Hij is er meerdere keren geweest en elke keer vertrekt hij met tegenzin. Campania heeft iets rauw en ontembaars. Hij ontdekte ook Puglia al, met die witte masserie, de olijfgaarden zo ver het oog reikt en het turquoise water waar je op Google Maps niet van wegkomt. Dat soort plekken vergeet je niet. Ze gaan in je hoofd wonen en weigeren te vertrekken.
Samen pakten we het groter aan. Sardinië was eerste stop, een eiland dat eruitziet alsof God het heeft ontworpen op een goede dag. Wilde kustlijnen, verlaten stranden, en een gevoel van einde van de wereld op de mooiste manier. Sicilië was het tegenovergestelde: luid, trots, en vol contrasten. Stromboli die rookt, markten die schreeuwen, cannoli die je leven veranderen. Toscane deden we ook, natuurlijk. Dat moet. Zoals je ook een keer naar de Eiffeltoren moet. Mooi? Absoluut. Maar het voelde alsof we door een ansichtkaart liepen die al door te veel mensen was verstuurd.
En toen reden we Le Marche in. En het werd stil in de auto. Niet omdat er niets te zien was, maar omdat er zoveel te voelen was.
Le Marche, het best bewaarde geheim
Als je aan Nederlanders vertelt dat je naar Le Marche gaat, krijg je vaak een lege blik terug. "Waar ligt dat precies? Is dat niet naast Toscane?" Klopt. En dat is precies de charme. Le Marche is wat Toscane dertig jaar geleden was. De heuvels zijn er, de dorpjes ook, de olijfgaarden en de wijngaarden ook. Maar het is ruwer. Eerlijker. Minder in de schijnwerpers. En aan de andere kant van die heuvels ligt de Adriatische kust, met rotskusten en stranden die je het gevoel geven dat je iets hebt ontdekt dat de rest nog niet weet.
Wat ons ook opviel: er zitten al verrassend veel Nederlandse campingeigenaren in Le Marche. Mensen die precies hetzelfde dachten als wij, maar al een stap verder zijn. Dat gaf ons vertrouwen.
"Le Marche is wat Toscane dertig jaar geleden was. Ruwer. Echter. Minder in de schijnwerpers."
De klik
Een camping kopen doe je niet op basis van foto's. Dat wisten we al, maar we voelden het pas echt toen we op pad gingen om er een paar te bezoeken. Kleinschalige campings, verstopt in de heuvels, met uitzichten die je doen stoppen midden in een zin.
We stonden op een terras en keken uit over een dal waar een dorpje op een heuvel lag alsof het er al duizend jaar stond. Misschien wel langer. Er was geen verkeer te horen. Alleen wind, vogels en ergens in de verte een hond die blafte. De lucht rook naar lavendel en droge aarde. Daphne keek me aan. Ik keek haar aan. We zeiden niets. Dat hoefde ook niet.
Dit was het gevoel dat we zochten.
Oh, en Jim
Wij reizen niet alleen. Jim, onze Australische herder van drie jaar, gaat gewoon mee. We hebben er zelfs een bus voor gekocht, groot genoeg voor Jim om comfortabel te liggen en voor ons om wat spullen mee te nemen. Jim wijkt het liefst niet van onze zijde. Waar wij gaan, gaat hij. Waar wij stoppen, snuffelt hij. Het idee dat hij straks door zijn eigen stuk Italiaans landschap mag rennen, met een bal en een terras vol aandacht, maakt de droom net iets groter.
Wat nu?
De zoektocht is begonnen, maar nog lang niet voorbij. We weten waar we willen zijn. We weten hoe het moet voelen. Nu begint het echte werk van vinden, onderhandelen, dromen omzetten in plannen en plannen omzetten in werkelijkheid.
Dit seizoen beheren we Villa Alwin Beach Resort aan de kust van Le Marche. We leren, we kijken, we ruiken aan het leven dat we willen leiden. En ondertussen houden we onze ogen open voor die ene plek die ons naam roept.
Want die plek bestaat. We hebben hem al half gevonden. Dat voel je.