I nostri consigli sinceri
e tesori nascosti

Ascoli Piceno

Ascoli Piceno, sud delle Marche

Als iemand je vraagt wat het mooiste plein van Italië is en je twijfelt, dan ben je nog nooit in Ascoli Piceno geweest. De Piazza del Popolo is volledig bestraat met wit travertijn, omringd door elegante loggia's en op een zonnige middag zo mooi dat je even vergeet wat je eigenlijk aan het doen was. De stad ademt geschiedenis maar voelt niet als een museum. Gewoon Italianen die koffie drinken, hun hond uitlaten en heel langzaam ergens naartoe lopen. Dat werkt aanstekelijk.

Espresso bij Caffè Meletti is geen optie maar een verplichting. Dit art-nouveau café staat er al sinds 1907 en de inrichting is gelukkig intact gebleven, want een renovatie zou hier een misdaad zijn. Zit aan het raam, kijk naar het plein en bestel daarna de olive all'ascolana: gevulde gefrituurde olijven die hier hun oorsprong vinden. Warm, knapperig, verslavend. En doe er meteen de cremini artigianali bij, blokjes gekoelde banketbakkersroom die gepaneerd en gefrituurd worden, zoet en hartig tegelijk. Buiten de regio heb je er waarschijnlijk nog nooit van gehoord. Hier staan ze op elke kaart. We lunchen bij Il Vinattiere, zie onze review hieronder.

Calafalo Pizza Spot

Porto San Giorgio, Le Marche

Geert heeft een mening over pizza, gevormd in Napels. Die mening luidt: napolitaans, dik van rand, dun van bodem, licht verbrand, eenvoudig belegd. Calafalo voldoet aan deze eisen maar zijn niet bang om toch een flinke dosis creativiteit toe te voegen wat uitmondt in overdadige toppings. Iets wat mag, mist het goed is uitgevoerd. Dat is Calafalo gelukt.

Daphne nam de zalm met ricotta, romig zonder dat het zwaar wordt, precies goed. Geert zag op de kaart staan: guancale. Daarna was de keuze snel gemaakt. We namen ook een voorgerecht, iets wat je in een pizzeria normaal overslaat omdat een pizza op zich al een kluif is, maar de kaart verleide ons en we hadden geen spijt. Nagerecht gedeeld, alcoholvrije cocktail besteld die verrassend serieus was genomen door de bar. In het seizoen eet je hier buiten aan het strand. Dan is het helemaal raak.

Osteria Il Vinattiere con Cucina

Ascoli Piceno, Le Marche

Er zijn restaurants die je van tevoren opzoekt. En er zijn restaurants waar je toevallig binnenloopt, om je een uur later te realiseren dat dit precies was wat je zocht. Il Vinattiere is het tweede. Geen Engels menu aan de deur, geen decoratieve olijftakken op de vensterbank. Gewoon tafels, lokale stamgasten en een vrouw die de scepter zwaait in de keuken. Dat laatste zie je aan elk bord dat naar buiten komt.

We begonnen met de olive all'ascolana artigianali en de cremini artigianali, want als je in Ascoli Piceno bent en die niet bestelt, doe je het fout. (Lees onze blog over de olive ascolane.) Daphne had geen grote trek en koos de Tajulì-Unte in brodo di carne, een typisch gerecht uit de streek: dunne pasta in een heldere vleesboullion, eenvoudig en troostend. Ze omschreef het achteraf als "heerlijk na een kater, maar niet iets om speciaal voor terug te komen." Eerlijk is eerlijk. Geert at de Tagliatelle artigianali al ragù bianco di cinghiale, huisgemaakte tagliatelle met een witte wildzwijnsaus die overduidelijk uren had staan pruttelen op een laag vuur. Dat proef je. Een kijkje in de keuken bevestigde het vermoeden: hier wordt rustig en zonder haast gekookt. De rode huiswijn uit de streek maakte het plaatje compleet.

Ristorante Roma

Petritoli, Le Marche

Het plafond hangt vol tl-buizen, aan de tafels om je heen zitten werklieden in werkkleding naast vrouwen die duidelijk een avondje uit hebben, en de wijn wordt voor €2,50 per liter in bijgevulde flessen opgediend. Voor dat bedrag ga je er niet moeilijk over doen, maar bij het aanblik van de fles ben je wel blij dat je tetanusvaccinatie nog geldig is. Dit is Ristorante Roma in Petritoli, en het is heerlijk.

Het menu is eenvoudig en eerlijk: plattelandskeuken zonder poespas. Primi voor €6, secondi voor €9. Wij waren met z'n drieën, iedereen koos wat, en vervolgens werd alles op schalen uitgeserveerd. Geen kleine bordjes met grote verhalen. Gewoon eten, veel ervan. De bediening is snel, de keuken nog sneller.

Geen foto's gemaakt. Als we die hadden waren ze sowieso overbelicht geweest. De rekening voor drie personen bedroeg €73, en we hebben echt ons best gedaan dat bedrag zo hoog mogelijk te krijgen. Echt een ervaring, maar rijd er niet speciaal voor om. Kom je toevallig in de buurt van Petritoli: ga.

Via Corso 41

Monteprandone, Le Marche

Je loopt een koffiezaak binnen en denkt: leuk, maar niet wat ik zocht. Dan loop je om de hoek en kom je terecht in een sfeervol gewelf met witte tafelkleden, gedempt licht en de stilte van een restaurant dat het niet nodig heeft om zijn best te doen om indruk te maken. Via Corso 41 doet dat vanzelf.

We aten het dagmenu op een rustige avond, drie tafels bezet, dus de aandacht van de bediening was ruimschoots aanwezig. Het begon met een amuse die eigenlijk al voor een voorgerecht kon doorgaan: geroosterd brood met lardo en een tweede stukje met ansjovis. Daarna kwamen de gefrituurde groenten in een luchtig beslagje, geserveerd in een puntzakje, opvallend licht en smaakvol. De primo was een risotto met geschaafde amandelen en gemalen koffie. Smeuig en lopend zoals het hoort, maar de koffie hadden wij zelf waarschijnlijk niet gekozen. Gelukkig was de entree al genoeg om ons op te warmen voor verrassingen. De secondi was een soort gestoofde sukade met een zware saus, de granaatappelpitten eroverheen gaven net genoeg frisheid als tegenwicht. Het nagerecht was een royaal bord met allerlei lekkernijen dat we mochten delen.

De rekening: €75 voor twee personen inclusief een fles wijn. Voor dit niveau meer dan eerlijk.

Ristorante Pizzeria Da Yankee

Fano, Le Marche

Geert ging hier alleen lunchen, iets wat hij altijd een beetje bezwaard vindt, zeker als een restaurant afgeladen vol zit. Hij liep toch naar binnen, en kreeg gewoon een tafeltje op de eerste rij met uitzicht op zee. Soms loont het om je bezwaren te negeren. Uit schuldgevoel bestelt hij in zo'n geval meestal wel voor twee, zo ook deze keer.

De lunch was dus uitgebreid: verse sardines om mee te beginnen, gegrilde inktvis met tomaat uit de oven, aubergine met gegratineerde mozzarella en pasta met schaal en schelpdieren. Een half flesje wijn erbij, en een uitzicht op zee dat het bijna onmogelijk maakte om op het bord te letten. Bijna. Het eten was te goed om te negeren.

Summer Jamboree

Senigallia, Le Marche  ·  31 luglio - 9 agosto 2026

Geert liep nietsvermoedend Senigallia binnen en belandde in een losgebarsten festival. Dat is eigenlijk de beste manier om dit evenement te ontdekken, want als je het van tevoren had moeten plannen had je het misschien niet geloofd. Senigallia verandert tijdens de Summer Jamboree volledig van karakter: de pleinen staan vol met mensen in authentieke jaren 50 kleding, de mannen met opgestoken haar en de vrouwen in wijde rokken en petticoats, allemaal dansend op Rock 'n' Roll, Swing en Rockabilly. Niet als grapje, maar serieus en van hoog niveau. Je kon zien dat ze na dit weekend toe waren aan nieuwe zolen. De avond erna ging hij gewoon weer terug.

Het hoofdpodium staat sfeervol opgesteld tegen de vestingmuren van La Rocca di Senigallia op de Piazza del Duca. Rondom vind je eetkramen, drankjes in grote plastic bekers en mensen die al dansend van de ene naar de andere plek schuifelen. Het festival trekt jaarlijks meer dan 400.000 bezoekers uit heel Europa en de wereld, en het podium heeft door de jaren heen namen als Jerry Lee Lewis, Chuck Berry en Ben E. King verwelkomd. De artiestenankondiging voor 2026 volgt nog via de officiële kanalen, maar de sfeer alleen is al reden genoeg om te gaan. En rijd er gerust een uur voor, het is het waard.