Er zijn van die dromen die je al jaren met je meedraagt. Niet luid, niet opdringerig, maar altijd ergens aanwezig. Een camping in Italië was zo'n droom voor ons. Een paar jaar geleden stonden we al op het punt om te gaan. De situatie thuis zorgde ervoor dat we de droom parkeerden. En nu, jaren later, gaan we toch.
Maar de omstandigheden zijn anders dan we hadden gehoopt.
Waarom nu
We werken allebei in de recreatiesector, dat is ons leven. Maar het werk dat we de afgelopen tijd deden voelde steeds minder als het onze. Gasten die een sleutel komen halen en weer inleveren. Beperkt contact, weinig sfeer, weinig mensen om je heen. Terwijl juist dat, mensen in de watten leggen die op vakantie zijn, is precies wat ons energie geeft.
Dat gevoel wilden we terug. En als je dan toch een stap zet, dan liever meteen richting de plek waar die droom van ons al jaren ligt. Niet meteen met een eigen camping, maar eerst een seizoen meedraaien op Villa Alwin Beach Resort in Le Marche, de regio waar we iets zoeken. Van daaruit kijken we verder. Of we er een eigen plek vinden, of er misschien toch achter komen dat het leven daar niets voor ons is, alles ligt nog open.
"Op dit punt in ons leven is dit het juiste moment. Dat weten we zeker. Maar makkelijk is het niet."
De timing die niet uitkomt
Geerts moeder is de afgelopen jaren veranderd. Haar geheugen laat haar vaker in de steek, zo erg dat ze niet meer thuis kan wonen. Ze woont nu in een nieuwe, vertrouwde omgeving, heeft een fijn thuis gevonden, en wordt omringd door mensen die van haar houden. Zijn vader is er. Zijn broers zijn er. Ze krijgt veel bezoek en dat vindt ze heerlijk.
Maar wij gaan weg. En dat voelt dubbel.
Afscheid nemen is hierdoor anders geworden. Je kunt niet zomaar zeggen dat je een half jaar naar Italië gaat, want dat soort informatie, die tijdspanne, die afstand, dat landt niet meer zoals vroeger. Het geeft alleen maar onrust. Wat je wel kunt doen is er zijn op een andere manier, regelmatig beeldbellen zodat ze je gezicht ziet, en zorgen dat de mensen om haar heen weten hoe ze er het beste mee omgaan.
Een paar jaar geleden, toen we deze plannen ook al hadden, vond ze het leuk voor ons. Ze was stiekem ook opgelucht dat het toen niet doorging, maar ze wist dat het een droom was en ze wilde dat we die volgden. Ze zegt het nu nog steeds, op goede dagen: ga leuke dingen doen.
Het is verdrietig dat we deze droom nu niet meer écht met haar kunnen delen.
Loslaten zonder los te laten
Wat ons heeft geholpen is het besef dat weggaan niet hetzelfde is als er niet meer zijn. We bellen, we beeldbellen, we blijven betrokken bij beslissingen over haar zorg. En de mensen die elke dag bij haar zijn, haar echte dagelijkse leven vullen, die zijn er gewoon.
Dat schuldgevoel verdwijnt niet zomaar. Maar we hebben ook geleerd dat stilstaan uit loyaliteit niemand verder helpt, haar niet, en onszelf ook niet. Je kunt alleen goed voor anderen zijn als je ook eerlijk bent over wat jij nodig hebt.
"Ze zegt het zelf nog steeds op goede dagen: ga leuke dingen doen. Dat proberen we te onthouden."
Trots
De afgelopen maanden hebben we veel tijd samen doorgebracht. En wat ons steeds opvalt is hoe positief ze blijft. Hoe ze haar situatie aanvaardt. Hoe ze vanaf dag één in haar nieuwe thuis contact maakte met iedereen om haar heen en de sfeer daar een warme impuls gaf.
We zijn trots op haar. Meer dan we ooit hardop hebben gezegd.
En misschien is dat ook een les die we meenemen naar Italië. Dat aanpassen niet hetzelfde is als opgeven. Dat je met een glimlach meer bereikt dan met verzet. Dat sfeer, juist als grote dingen onzeker zijn, het allerbelangrijkste is.
En nu
We zijn gegaan. Met gemengde gevoelens, maar met een helder hoofd. We weten waarom we zijn gegaan, we weten wat we hebben achtergelaten en we weten dat het goed geregeld is.
Daphne & Geert